Orologion - 1851 (1832) - Ωρολόγιον

Link on Google Books

Our Father among the Saints Nicholas the Wonderworker - Τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Νικολάου τοῦ Θαυματουργοῦ

Τρίτη: Τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Νικολάου, Eπισκόπου Μύρων τῆς Λυκίας τοῦ Θαυματουργοῦ.

Τῇ  Δευτέρᾳ ἑσπέρας: Θ΄ ΩΡΑ

Ἀπολυτίκιον: «Ταῖς τῶν δακρύων σου ῥοαῖς...».

Κοντάκιον: «Ὡς ἀπό βρέφους...».

Ἀπόλυσις: Μικρά.

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Προοιμιακός – Ψαλτήριον.

Εἰς τό· «Κύριε, ἐκέκραξα...».

Ἑσπέρια: Τά 4 Στιχηρά Προσόμοια τοῦ Ἱεράρχου· «Μύροις, παροικήσας αἰσθητῶς... – Νίκη φερωνύμως ἀληθῶς...– Ὤφθης Κωνσταντίνῳ Βασιλεῖ... – Μέγας ἀντιλήπτωρ καί θερμός...» εἰς 6, τά δύο πρῶτα ἐκ δευτέρου.

Δόξα: Τό Ἰδιόμελον τοῦ Ἱεράρχου· «Ἱεραρχῶν τήν καλλονήν...».

Καί νῦν: Τό Προεόρτιον Ἰδιόμελον· «Σπήλαιον εὐτρεπίζου...».

Εἴσοδος: «Φῶς ἱλαρόν...». Τό Προκείμενον τῆς ἡμέρας καί τά Ἀναγνώσματα.

Ἀπόστιχα: Τά 3 Στιχηρά Προσόμοια τοῦ Ἱεράρχου· «Χαίροις, ἡ ἱερά κεφαλή… – Χαίροις, ὁ ἱερώτατος νοῦς... – Χαίροις, ὁ ζήλου θείου πλησθείς...», μετά τῶν πρό αὐτῶν στίχων εἰς τά δύο τελευταῖα: α΄.– «Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐτοῦ». β΄. – «Μακάριος ἀνήρ ὁ φοβούμενος τόν Κύριον· ἐν ταῖς ἐντολαῖς αὐτοῦ θελήσει σφόδρα».

Δόξα: Τό Ἰδιόμελον αὐτῶν· «Ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ...».

Καί νῦν: Τό ἓτερον Προεόρτιον Ἰδιόμελον· «Ἀνύμφευτε Παρθένε...».

Τρισάγιον.

Ἀπολυτίκια: 1.– Τοῦ Ἱεράρχου· «Κανόνα πίστεως...» καί 2.– Δόξα, Καί νῦν, τό ὁμόηχον Θεοτοκίον αὐτοῦ· «Τό ἀπ’ αἰῶνος ἀπόκρυφον...».

Ἀπόλυσις.

Τῇ Τρίτῃ πρωΐ: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ.

Μετά τόν Ν΄ Ψαλμόν, τά διά τήν Λιτήν Στιχηρά Ἰδιόμελα τοῦ Ἁγίου·«Ἐνατενίσας ἀκλινῶς...», κτλ. μετά τοῦ Δόξα, Καί νῦν αὐτῶν. Τρισάγιον καί τό Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἱεράρχου· «Κανόνα πίστεως...».

ΟΡΘΡΟΣ

Ἑξάψαλμος.

Εἰς τό· «Θεός Κύριος...».

Ἀπολυτίκια: 1.– Τοῦ Ἱεράρχου· «Κανόνα πίστεως...». 2.– Δόξα, τό αὐτό καί 3.– Καί νῦν, τό ὁμόηχον Θεοτοκίον αὐτοῦ· «Τό ἀπ’ αἰῶνος ἀπόκρυφον...».

Καθίσματα: Τοῦ Ἱεράρχου τῆς α΄ καί β΄ Στιχολογίας καί τό μετά τόν Πολυέλεον μετά τῶν Θεοτοκίων αὐτῶν, ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ.

Ἀναβαθμοί: Τό α΄ Ἀντίφωνον τοῦ δ΄ ἤχου· «Ἐκ νεότητός μου...».

Προκείμενον: «Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐτοῦ».

Στίχος: «Τί ἀνταποδώσωμεν τῷ Κυρίῳ περί πάντων, ὧν ἀνταπέδωκεν ἡμῖν;».

Εὐαγγέλιον Ὄρθρου: Τοῦ Ἱεράρχου· «Ἀμήν, ἀμήν λέγω ὑμῖν, ὁ μή εἰσερχόμενος διά τῆς θύρας...» (Ἰω. ι΄ 1-9).

Ὁ Ν΄ Ψαλμός: (Χῦμα). Δόξα· «Ταῖς τοῦ Ἱεράρχου...». Καί νῦν· «Ταῖς τῆς Θεοτόκου...» καί τό Ἰδιόμελον· «Εὖ δούλε ἀγαθέ...».

Κανόνες: 1.– Τῆς Θεοτόκου· «Σοφίας τήν ἄβυσσον...», μετά τῶν Εἱρμῶν αὐτοῦ καί 2.– Ὁ β΄ τοῦ Ἱεράρχου· «Ἀπόρῳ γλώττῃ καί χείλεσιν...».

Ἀπό γ΄ ᾨδῆς·

Μεσῴδιον Κάθισμα: Τοῦ Ἱεράρχου· «Ποταμόν ἰαμάτων ὑπερχειλῆ...», μετά τοῦ Θεοτοκίου αὐτοῦ· «Τήν Σοφίαν καί Λόγον...».

Ἀφ’ ς΄ ᾨδῆς·

Κοντάκιον – Οἶκος: Τοῦ Ἱεράρχου.

Συναξάριον: Τῆς ἡμέρας.

Καταβασίαι: «Χριστός γεννᾶται...».

Ἡ Τιμιωτέρα.

Εἱρμός θ΄ ᾨδῆς: «Μεγάλυνον, ψυχή μου... – Μυστήριον ξένον...».

Ἐξαποστειλάρια: 1.– Τά δύο τοῦ Ἱεράρχου· «Τόν μέγαν ἀρχιποίμενα...» καί·«Μεγάλως σε ἐδόξασεν...» καί 2.– Τό Θεοτοκίον αὐτῶν· «Σοφίαν ἐνυπόστατον...».

Αἶνοι: Τά 4 Στιχηρά Προσόμοια τοῦ Ἱεράρχου· «Τῆς Ἐκκλησίας τά ἄνθη... – Τῆς ἱερᾶς διπλοΐδας... – Τῶν ἀθεάτων τά κάλλη... – Ὡς ἐν ὀνείρῳ ἐπέστης...».

Δόξα: Τό Ἰδιόμελον αὐτῶν· «Σαλπίσωμεν ἐν σάλπιγγι...».

Καί νῦν: Τό ὁμόηχον Θεοτοκίον αὐτοῦ· «Μακαρίζομέν σε, Θεοτόκε Παρθένε...».

Δοξολογία: Μεγάλη.

«Κανόνα πίστεως...».

ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ

«Κανόνα πίστεως...».

Εἴσοδος.

Εἰσοδικόν: «Δεῦτε προσκυνήσωμεν... ὁ ἐν ἁγίοις θαυμαστός...».

Μετά τήν Εἴσοδον.

Ἀπολυτίκια: 1.– Τοῦ Ἱεράρχου· «Κανόνα πίστεως...» καί 2.– Τοῦ Ναοῦ.

Κοντάκιον: «Ἡ Παρθένος σήμερον τόν προαιώνιον Λόγον...».

Τρισάγιον.

Ἀπόστολος: Τοῦ Ἱεράρχου· «Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν...» (Ἑβρ. ιγ΄ 17-21).

Εὐαγγέλιον: Ὁμοίως· «Ἔστη ὁ Ἰησοῦς ἐπί τόπου πεδινοῦ...» (Λουκ. ς΄ 17-23).

Εἰς τό Ἐξαιρέτως: «Ἄξιόν ἐστιν...».

Κοινωνικόν: «Εἰς μνημόσυνον...».

«Εἴδομεν τό φῶς...», κτλ.

Ἀπόλυσις.

Taken from ΗΟΠ 2011

Some sources cite St. Nicholas as Bishop of Myra (Επισκόπου Μύρων) and some as Archbishop (Αρχιεπισκόπου Μύρων).  The TME, Papagiannis in his Σύστημα Τυπικού and the Ωρολόγιον το Μέγα published by Το Περιβόλι της Παναγίας use the former.  While the ΗΟΠ 2011, the ΔΕΕ 2011 and the Menaia (1838) use the later.

Of note in the hymnology for the Feast of St. Nicholas is the Proertion (Προεόρτιον) hymn of Christmas that is chanted at the καὶ νῦν of the stichera.

Also of important note are the hymns that have been inserted into the Menaion by Nikolaos Malaksos (Νικόλαος Μαλαξός).  The TME (p. 109 fn. 1), TK 1838 (p. 41), and the Menaion (1863 p. 26) all have notes on this.  Malaksos apparently composed the hymns in honor of St. Nicholas and took it upon himself to send them along with hymns composed for the services of Sts. Gregory the Theologian and John Chrysostom to the publishers of the Menaia in Venice during the mid 1600's.  The publishers apparently inserted them into the Menaia and they seem to have been published in the text of the service ever since.  Papagiannis (p. 234, fn. 397) points out the other typika including Regas' Typikon (Τυπικόν του Γεωργίου Ρήγα, p. 350) that include the hymns in the "older" practice of chanting 8 stichera instead of the accepted 6.

Papagiannis (p. 234, fn.  398) also points out the peculiarity that exists in the chanting of the cannons for this day.  The existing practice in the TME (p. 110) is to skip the first cannon of St. Nicholas and only chant the second.  One apparent reason for skipping the first cannon of the Saint is that the cannon of the Theotokos that is chanted before it is in the same (1st) tone.

It should also be noted that the Orthros Gospel above (Jn. 10:1-9) is not the one given in the Menaion (1863, p. 29).  The Menaion lists the reading as "Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἡκολούθησαν τῷ Ἰησοῦ ὄχλοι" according to Matthew.  This reading could either be Mat. 12:15-21 read on the Saturday after Christmas, or Mat. 4:25-5:12 which can be read on the Feast of St. Gregory Bishop of Nyssa (Jan. 10) but which is usually replaced by the metheorton (μεθέορτον) Gospel reading of Theophany.

Menaion of December - 1863 - Μηναίον του Δεκεμβρίου

Link to the December Menaion on Google Books

Beginning of the Christmas Fast - Diataxis of the Lenten Services

The Nativity Fast begins today.  The rules of fasting and prayer are modified but are not as strict as those during Great Lent before Easter.  For example we read in the Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος 2011, p. 329, that fish is allowed, except for Wednesdays and Fridays, until the 17th of December:

Είδησις.  Από σήμερον άρχεται η τεσσαρακοστή προ των Χριστουγέννων, εις ήν επιτρέπεται, εκτός Τετάρτης και παρασκευής, μέχρι μεν της 17ης Δεκεμβρίου κατάλυσις ιχθύοθς, από δε της 18ης εως της 24ης Δεκεμβρίου κατάλυσις οίνου και ελαίου....

For a detailed account of the fasting regulations during the Nativity Fast with patristic and canonical sources take a look at this pdf.  (compiled by Old Calendarists but with canonical sources)

According to the ancient typika of the monastic communities the daily services are also modified during the Fast. Below is an old Menaion of November (Venice, 1820, edited by Nikolaos Glykeis) which includes a very detailed diataxis of how the daily services are modified during the Christmas Fast.  The diataxis inserted in the Menaion by Nikolaos Glykeis is largely a reproduction of Chapters 4 and 5 of Markou Ieromonaxou᾽s (Μάρκου Ιερομονάχου) notes on the typikon that can be found in the printed editions of the Typikon of St. Savvas (Τυπικόν του Αγ. Σάββα).

It is worth noting that a concise diataxis of the changes has been compiled by Fr. Papagiannis in Σύστημα Τυπικού (p. 213 - 215)

The Patriarchal Typika of the 19th century including the TME are silent on the lenten changes in the daily services because it is an accepted practice that these changes are only observed in monastic communities.  The daily services of the parish churches are not altered during the Nativity Fast.  This is certainly one of the most important differences in the TME when compared to the Typikon of St. Savvas.

Powered by Google Books

Our Father Among the Saints John Chrysostom - Τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Κυριακή: Η΄ ΛΟΥΚΑ. Τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου, Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, τοῦ Χρυσοστόμου. Τῆς Ἁγίας Ἀνθούσης, μητρός τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου.

Ἦχος πλ. α΄ – Ἑωθινόν ΙΑ΄.

Ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου τελεῖται ἐν τῇ Ἁγίᾳ τοῦ Χριστοῦ Μεγάλῃ Ἐκ­κλησίᾳ μετ’ ἰδιαιτέρου Τυπικοῦ:

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ τοῦ Χριστοῦ Μεγάλῃ Ἐκκλησίᾳ τελεῖται πανηγυρικός Ἑσπερινός καί Θ. Λειτουργία τοποθετουμένης τῆς ἱερᾶς εἰκόνος τοῦ ἑορταζομένου Ἁγίου εἰς τόν Ἀρχιεπισκοπικόν Θρόνον, τοῦ δέ Πατριάρχου χοροστατοῦντος ἐκ τοῦ Παραθρονίου.

Τῷ Σαββάτῳ ἑσπέρας.

Ἅμα τῇ κρούσει τῶν κωδώνων δύο Ἱερεῖς καί δύο Διάκονοι ἐνδεδυμένοι τά ἄμφια αὐτῶν εὑρίσκονται ἐν τῷ Ἱ. Βήματι, οἱ πρῶτοι ἱστάμενοι ἑκατέρωθεν τοῦ Συνθρόνου, ἵνα λιτανεύσωσι τήν Ἱ. Εἰκόνα, οἱ δέ Διάκονοι ἔμπροσθεν, ἵνα θυμιῶσι ταύτην. Τῆς Α.Θ. Παναγιότητος κατελθούσης μετά τῆς Πατριαρχικῆς Αὐλῆς εἰς τόν Νάρθηκα, οἱ Πατριαρχικοί Χοροί ἄρχονται, ἐντός τοῦ Ἱ. Βήματος, ψάλλοντες τά Ἰδιόμελα τῆς Ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου, καί λιτανεύεται ἡ Ἱ. Εἰκών διά τῆς Βορείου Πύλης προπορευομένων τῶν ἑξαπτερύγων, ἀκολουθούντων τοῦ Πριμικηρίου μέ τό Διβάμβουλον καί τῶν Ἱεροψαλτῶν καί ἑπομένων τῶν Διακόνων θυμιώντων τήν ὑπό τῶν Ἱερέων φερομένην Ἱεράν Εἰκόνα. Ὅταν ἡ ἀνωτέρω πομπή φθάσῃ εἰς τόν Νάρθηκα ὁ Πατριάρχης εἰσοδεύει εἰς τόν Ναόν, προπορευόμενος τῆς Ἱ. Εἰκόνος. Ἐν τῷ Σολέᾳ οἱ λαμπαδοῦχοι λαμβάνουσι τάς ἑκατέρωθεν τῆς Ὡραίας Πύλης θέσεις αὐτῶν. Οἱ χοροί ἀνέρχονται εἰς τά ἀναλόγια, καί ὁ Πριμικήριος μέ τό Διβάμβουλον ἀπέναντι τοῦ Θρόνου. Ὁ Πατριάρχης παραμερίζει ἀριστερά, οἱ Ἱερεῖς τοποθετοῦσι μετ’ εὐλαβείας τήν Ἱ. Εἰκόνα ἐπί τοῦ Θρόνου καί κατελθόντες ἵστανται ἑκατέρωθεν τοῦ Διβαμβούλου. Τότε ἀνέρχεται ὁ Μ. Ἐκκλησιάρχης καί προσδένει ἐπί τοῦ ἀριστεροῦ κίονος τοῦ Θρόνου τήν Ποιμαντορικήν Ράβδον. Ὁ Πατριάρχης ἵσταται ἐν τῷ μέσῳ τοῦ Σολέα. Ὁ πρῶτος τῶν Ἱερέων λαμβάνει τό θυμιατήριον καί θυμιᾷ ἐννεάκις τήν τοποθετηθεῖσαν Ἱ. Εἰκόνα καί λαμβάνει θέσιν πλησίον τῶν Ἱερέων. Ἡ Α.Θ. Παναγιότης ποιεῖ τρίς τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ, εἶτα σχῆμα πρό τῆς Ἱ. Εἰκόνος καί ἀνέρχεται εἰς τό Παραθρόνιον. Εἷς Ἱερεύς καί δύο Διάκονοι λαμβάνουσι Καιρόν ἐκ τῆς Ἱ. Εἰκόνος ποιοῦντες τρίς τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ, μετάνοιαν καί ἀσπαζόμενοι τήν Ἱ. Εἰκόνα ποιοῦσι σχῆμα εἰς τόν Πατριάρχην καί εἰσέρχονται εἰς τό Ἱερόν Βῆμα διά τῆς Βορείου καί Νοτίου Πύλης διά τόν Ἑσπερινόν.

Τῷ Σαββάτῳ ἑσπέρας: Θ΄ ΩΡΑ

Ἀπολυτίκια: 1.– «Ἐν τῇ ὑπομονῇ σου…». 2.– Δόξα˙ «Ταῖς τῶν δακρύων σου ῥοαῖς…».

Κοντάκιον: «Τόν πλοῦτον τόν σόν…».

Ἀπόλυσις: Μικρά.

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Προοιμιακός – Ψαλτήριον.

Εἰς τό· «Κύριε, ἐκέκραξα…».

Ἑσπέρια: 1.– Τά 3 Στιχηρά Ἀναστάσιμα· «Διά τοῦ τιμίου σου Σταυροῦ... – Ὁ τήν ἀνάστασιν διδούς... – Μέγα θαῦμα…». 2.– Τά 3 Στιχηρά Ἀνατολικά·«Ἑσπερινήν προσκύνησιν… – Τόν ἀρχηγόν τῆς σωτηρίας… – Οἱ τῆς κουστωδίας ἐνηχοῦντο…» καί 3.– Τά 3 Στιχηρά Προσόμοια τοῦ Ἱεράρχου·«Τήν χρυσήλατον σάλπιγγα... – Τόν ἀστέρα τόν ἄδυτον... – Ὁ ἐπίγειος Ἄγγελος...» εἰς 4, τό πρῶτον δίς.

Δόξα: Τό Ἰδιόμελον τοῦ Ἱεράρχου· «Ὅσιε τρισμάκαρ...».

Καί νῦν: Τό α΄ Θεοτοκίον τοῦ ἤχου· «Ἐν τῇ Ἐρυθρᾷ θαλάσσῃ…».

Εἴσοδος: «Φῶς ἱλαρόν…». Τό Προκείμενον τῆς ἡμέρας καί τά Ἀναγνώσματα.

Ἀπόστιχα: Τό Ἀναστάσιμον Στιχηρόν· «Σέ τόν σαρκωθέντα Σωτῆ­ρα…» καί τά κατ’ Ἀλφάβητον τοῦ ἤχου· «Νυγείσης σου τῆς πλευρᾶς... – Ξένη σου ἡ σταύρωσις... – Ὁ δι’ ἡμᾶς σαρκί πάθος δεξάμενος…».

Δόξα: Τό ἕτερον Ἰδιόμελον τοῦ Ἱεράρχου· «Σάλπιγξ χρυσόφωνος...».

Καί νῦν: Τό ὁμόηχον Θεοτοκίον αὐτοῦ· «Ὁ ποιητής καί λυτρωτής μου...».

Τρισάγιον.

Ἀπολυτίκια: 1.– Τό Ἀναστάσιμον· «Τόν συνάναρχον Λόγον…». 2.– Δόξα, τοῦ Ἱεράρχου· «Ἡ τοῦ στόματός σου...» καί 3.– Καί νῦν, τό ὁμόηχον Θεοτοκίον αὐτοῦ· «Ὁ δι’ ἡμᾶς γεννηθείς...».

Ἀπόλυσις: «Ὁ ἀναστάς ἐκ νεκρῶν…».

Τῇ Κυριακῇ πρωΐ: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ

Μετά τόν Ν΄ Ψαλμόν, ὁ Τριαδικός Κανών· «Κράτος τῆς ἑνιαίας…», τά διά τήν Λιτήν Στιχηρά Ἰδιόμελα τοῦ Ἱεράρχου· «Φωστήρ Ἰωάννη...», κτλ. μετά τοῦ Δόξα, Καί νῦν αὐτῶν, τά Τριαδικά· «Ἄξιόν ἐστιν…». Τρισάγιον καί τό  Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἱεράρχου· «Ἡ τοῦ στόματός σου...».

ΟΡΘΡΟΣ

Ἑξάψαλμος.

Εἰς τό· «Θεός Κύριος…».

Ἀπολυτίκια: Τά τοῦ Ἑσπερινοῦ.

Καθίσματα: Τά Ἀναστάσιμα τῆς α΄ Στιχολογίας μετά Θεοτοκίου εἰς τό Καί νῦν· «Χαῖρε, πύλη Κυρίου...» (πρβλ. ὑποσημ. 4), τῆς β΄ Στιχολογίας μετά τοῦ Θεοτοκίου αὐτῶν, καί τά μετά τόν Πολυέλεον Καθίσματα τοῦ Ἱεράρχου μετά τοῦ Θεοτοκίου αὐτῶν.

Τά Εὐλογητάρια – ἡ Ὑπακοή – οἱ Ἀναβαθμοί καί τό Προκείμενον τοῦ ἤχου.

Κανόνες: 1.– Ὁ Ἀναστάσιμος· «Ἵππον καί ἀναβάτην…», μετά τῶν Εἱρμῶν αὐτοῦ καί 2.– Τοῦ Ἱεράρχου· «Τῆς μετανοίας γεγονώς θερμότατος...»,ἀμφότεροι εἰς 4.

Ἀπό γ΄ ᾨδῆς·

Τό Ἀναστάσιμον Κοντάκιον καί ὁ Οἶκος (χῦμα) καί τό·

Μεσῴδιον Κάθισμα: Τοῦ Ἱεράρχου· «Τῆς ἀῤῥήτου σοφίας...», μετά τοῦ Θεοτοκίου αὐτοῦ· «Τόν φλογμόν τῆς γεέννης...».

Ἀφ’ ς΄ ᾨδῆς·

Κοντάκιον – Οἶκος: Τοῦ Ἱεράρχου.

Συναξάριον: Τῆς ἡμέρας.

Καταβασίαι: «Ἀνοίξω τό στόμα μου…» (8ῃ Νοεμβρίου).

Εὐαγγέλιον Ὄρθρου: Τό ΙΑ΄ Ἑωθινόν· «Ἐφανέρωσεν ἑαυτόν ὁ Ἰησοῦς... καί λέγει τῷ Σίμωνι...», κτλ.

Ἡ Τιμιωτέρα.

Εἱρμός θ΄ ᾨδῆς: «Ἅπας γηγενής…».

 «Ἅγιος Κύριος...».

Ἐξαποστειλάρια: 1.– Τό ΙΑ΄ Ἀναστάσιμον· «Μετά τήν θείαν ἔγερσιν...». 2.– Τοῦ Ἱεράρχου· «Τόν μεγαλοφωνότατον...» καί 3.– Τό Θεοτοκίον αὐτοῦ·«Παρθένε παναμώμητε...».

Αἶνοι: 1.– Τά 4 Στιχηρά Ἀναστάσιμα· «Κύριε, ἐσφραγισμένου τοῦ τάφου... – Κύριε, τούς μοχλούς τούς αἰωνίους... – Κύριε, αἱ γυναῖκες... – Κύριε, ὥσπερ ἐξῆλθες…» καί 2.– Τά 4 Στιχηρά Προσόμοια τοῦ Ἱεράρχου· «Χρυσοῦ τηλαυγέστερον... – Ὁ στῦλος ὁ πύρινος... – Ἥλιος πολύφωτος... – Ἀδίκως τῆς ποίμνης σου...», μετά στίχων εἰς τά δύο τελευταῖα: α΄.– «Τό στόμα μου λαλήσει σοφίαν καί ἡ μελέτη τῆς καρδίας μου σύνεσιν». β΄.– «Στόμα δικαίου μελετήσει σοφίαν καί ἡ γλῶσσα αὐτοῦ λαλήσει κρίσιν».

Δόξα: Τό Ἰδιόμελον τοῦ Ἱεράρχου· «Χρυσέοις ἔπεσι...».

Καί νῦν: «Ὑπερευλογημένη…».

Δοξολογία: Μεγάλη.

«Σήμερον σωτηρία…».

ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ

«Τόν συνάναρχον Λόγον…».

Εἴσοδος.

Εἰσοδικόν: «Δεῦτε προσκυνήσωμεν... ὁ ἀναστάς ἐκ νεκρῶν...».

Μετά τήν Εἴσοδον.

Ἀπολυτίκια: 1.– Τό Ἀναστάσιμον· «Τόν συνάναρχον Λόγον…».  2.– Τοῦ Ἱεράρχου· «Ἡ τοῦ στόματός σου...» καί 3.–  Τοῦ Ναοῦ.

Κοντάκιον: «Ὁ καθαρώτατος Ναός…».

Τρισάγιον.

Ἀπόστολος: Τοῦ Ἱεράρχου· «Τοιοῦτος ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς...» (Ἑβρ. ζ΄ 26-28, η΄ 1-2).

Εὐαγγέλιον: Κυριακῆς η΄ ἑβδομάδος Λουκᾶ· «Νομικός τις προσῆλθε τῷ Ἰησοῦ...» (Λουκ. ι΄ 25-37).

Εἰς τό Ἐξαιρέτως: «Ἄξιόν ἐστιν…».

Κοινωνικόν: «Αἰνεῖτε…».

«Εἴδομεν τό φῶς…», κτλ.

Ἀπόλυσις: Ἡ τοῦ Ἑσπερινοῦ.

Taken from ΗΟΠ 2011.

Some notes on the order:

This year the feast of St. John Chrysostom falls on Sunday.  This double celebration provides an opportunity to make an important point about some of the modern criticism the Typikon of the Great Church (TME) receives.

Papagiannis in his Σύστημα Τυπικού (p. 211, fn. 349) suggests a divergence from the tradition of the TME during the Vespers of the Feast.  At the Κύριε εκέκραξα he instructs the chanting of four resurrectional stichera (στιχερά) instead of six as the TME dictates.  Papagiannis argues that because of the preeminence of the Feast of Chrysostom and the fact that on January 30th when Chrysostom is commemorated together with St. Basil and St. Gregory as on the of the Three Hierarchs, the TME instructs only four resurrectional hymns should be chanted then, so according to Papagiannis only four resurrectional stichera should be chanted when the Feast of St. John Chrysostom falls on a Sunday.

This practice of only four resurrectional stichera for the Feast of Chrysostom can be found in the Typikon of Ksiropotamou (Ξηροποτάμου) and the Typikon Rigas (Γεώργιος Ρήγας) edited, as Papagiannis notes.

I would ask the following:  Was this overlooked by Konstantinos, Violakis, and the two Synodal committees responsible for publishing the TME?  Other than on January 30th when else does the TME reserve the chanting of the resurrectional stichera to only four?  Is it possible that the Feast of the Three Hierarchs is held in higher esteem than the individual commemoration of the Three Hierarchs respectively on their given Feastdays? Are we perhaps too quick to assume that the TME has erred instead of perceiving what might merely be the codification of the Patriarchal practice?  Maybe the question should be when and why did the practice change at the Patriarchate?